De structuur strekt zich uit over zo’n 50.000 lichtjaar, oftewel ongeveer de helft van de zichtbare hemel. “Wat we zien zijn twee bellen die gammastraling uitzenden en zich 25.000 lichtjaar uitstrekken respectievelijk ten noorden en ten zuiden van het galactische centrum,” zei Doug Finkbeiner van het Harvard-Smithsonian Center for Astrophysics in Cambridge, Massachusetts.

De astronomen kunnen deze bellen niet plaatsen en weten niet waar ze vandaan komen. Finkbeiner ontdekte de bellen door samen met studenten data van Fermi’s Large Area Telescope (LAT) te verwerken. De LAT is de meest gevoelige detector van gammastraling die tot nu toe is gelanceerd. Gammastraling is onzichtbare elektromagnetische straling met een hogere energie dan ultraviolet licht en röntgenstraling.

Andere astronomen die gammastraling onderzoeken hebben de bellen niet kunnen detecteren vanwege een mist aan gammastraling aan de hemel. Deze mist ontstaat wanneer deeltjes, die ongeveer met de snelheid van het licht bewegen, in contact komen met licht en interstellair gas in de Melkweg.

Het LAT-team stelt haar modellen voortdurend bij om nieuwe gammabronnen te ontwaren in het universum. Finkbeiner en zijn collega’s waren in staat om de reusachtige bellen te onderscheiden van de overige gammastraling in de Melkweg.

Wetenschappers analyseren momenteel de data om beter te begrijpen hoe de nooit eerder ontdekte structuur gevormd is. De emissies van de bellen hebben een hogere energie dan de mist aan gammastraling in de rest van de Melkweg. De bellen lijken ook nauwkeurige randen te hebben.

Verwant artikel: Symptomen van Transformatie en het belang van Torsiegolven

Home

Terug naar Astronomie