De Dropa Stenen werden voor het eerst ontdekt in 1938, toen archeologen tijdens een expeditie een grot vonden in de bergen op de grens tussen China en Tibet.

Het werd de archeologen duidelijk dat de grot voorheen bevolkt werd door mensen. De skeletten die ze vonden leken echter niet op die van mensen. Ze waren naar aardse begrippen klein (zo’n anderhalve meter) en hadden opvallend grote hoofden.

Toen kwam de meest opvallende ontdekking: deels begraven in de grot lag een vreemde stenen schijf, zo’n 23 centimeter in diameter. In het midden van de steen bevond zich een perfect rond gat.

In totaal zijn 716 van deze stenen gevonden en allen bevatten ze een geheim. De stenen lijken op een soort grammofoonplaten en zijn voorzien van hiërogliefen. 

Toen de vertalingen compleet waren, werden ze gepresenteerd aan de Universiteit van het toenmalige Peking om gepubliceerd te worden. Echter werd dit verboden door de Academie van de Prehistorie. De wereld, zo zei de Academie, zou nooit kennis mogen nemen van de ‘Dropa’ en hun reis naar de Aarde.

De 716 schijven vertellen het verhaal van een ruimteschip van een verre planeet wat neerstortte in de Baian-Kara-Ula bergen van de Himalaya.

De inzittenden van het ruimteschip, de Dropa, zochten naar een schuilplaats in het gebergte en beschrijven voorts hoe ze niet in staat waren om hun beschadigde schip te repareren, waardoor ze letterlijk gestrand waren op Aarde.